Chmurno-szary, ponury nastrój filmu wydaje się rosnąć odwrotnie proporcjonalnie do jakości gry i poziomu scenariusza. Do połowy widz może głośno przyklasnąć grze Małgorzaty Hajewskiej, która nad wyraz realnie i poruszająco oddaje końcowe stadium raka, niestety postać tej aktorki umiera a wraz z nią nadzieja, że jest jeszcze czego się chwycić, za co złapać żeby pociągnąć ten film do dobrego poziomu. Niestety mogę więc polecić pierwszą połowę później już wszystko ma tendencję spadkową.